සඳ පහන...

සයිබර් පොතේ...කවි පිටුව...

කරගැට


ආකහේ නිල් පාට
ගොයම් ළා කොළ පාට
මජං කලු, බුලත් කෙළ
බිම අඳින රතු පාට
තවත් නෙක දැක පුරුදු
පෙට්ටියේ නැති පාට

එකිනෙක මුසුව - වෙන්ව
සියුම් රේඛා අතර 
අපිළිවෙළකට ඇඳුන
තවම තෙත එ සිතුවම

ඇස් පුරා විඳිනතර
බිඳ දමා සිත් දැහැන
සිත්තරා මහ හඬින්
හඬගසන හඬ ඇසිණ

"හෙළිකරමි මෙහි රහස
බලව් මේ දෑත් දෙස
පින්සලය මනාකොට
හසුකර දෙවන කරගැට"

චිත්‍රයේ ගනකමට
තැවරී තිබෙන දහදිය
දුක් ලැබ බොහෝකොට
නහර ඉල්පුන හදවත
දිස්වෙන නමුදු විනිවිද
වර්ණ රේඛා හැඩතල 

සිත්තම අසල දැන්
කිසිවෙක් නොමැත කියවන 
සිත්තර දෑත වටකොට
සොයති විස්මිත කරගැට

වියළි


කුඩමැහි පිළී ගඳ පණ අදිනා වැවක
කට කාරවන කිවුලැති ලිඳක පතුලක
අව පැහැ උතුරු සලුවෙන් වැසුණු පපුවක
සෙවුවෙමි නමුදු නොදිටිමි ඒ කිසිතැනක

පොළොං දළ ඇණුනු මඩ තැවරුණු පයක
මිතුරු තොමෝ ලය හැඳි කිණිසි පහරක
දෙකම්මුල් තැලුණු සිරිකතක මුවගක
අජාසත්ත ‘අතගෑ’ පැසුණු සිරසක

ගලනා අනවරත රත මිස අන් තැනක
කොයිදෑ තෙතක් මේ සා වියළි පොළොවක

වසන්තේ කෙලවර




රොබරෝසි ඉපල් අග
අලුතින් ගෙපැල් අටවන
කරව් කරනා මිතුරන්,
බෝ වැඩ අතර වුව
ඇඳ තිබුණි
මල්- මඟ
කිසිත් අඩුවක්  නැතිව
විසිරි වසුරින් හැඩකොට

වසන්තේ කෙලවර
මලක් අතකින් අරගෙන
හෙමි හෙමින්
ඇවිද එනයුරු දැක

දූලි මල


අහු මුලු අමදිමින්
ගෙවා දැමු මුත් බොහෝ දවසක්
රන් සුණු නොලදියෙන්
සුන් ව ගිය සඳ සිහින සහසක්
මැටිකර දහදියෙන්
සොයා ගෙන ආ දූලි අහුරක්
ඉතා සියුමැලි විලසින්
අඹාගත්තෙමි රෝස කුසුමක්
වීනස් දෙවොල මලසුන
පිදුනු රන් මල් කිනිති දහසක්
අතරින් තැබූ කල
මහත් වෙහෙසක කුසුම් ලකුණක්
වහා එදෙසට දිගුවී
නොබිඳි රන් වන් නොබැඳි දෑතක්
වඩාගත් සඳ මල
දැනුණි දිවමන් සුසුම් පහසක්

ඝාතකයින් අතර


“තව ගොඩක් කල් ද බං
මිඩ්වයිෆ් මිස් කියපු දවසට?
ආසයි දැකගන්ඩ
අලුත් කිරිකැටි මූණ
උඹේම ලෙයින් ඉපදෙන”

ඉක්මෙන්නටත් ඉස්සර
පළමු තුන් මාසය ද
නිතරම අසති විමසති
නොඉවසිලිකම් පාති
හිතමිතුරු වෙස්ගෙන,

ඝාතකයෝය උන්
අහිංසක විදියට හිනැහෙන

වසඟ වී ඒ බහට
කුලුඳුලේ ගැබ්දරන
ගර්භාෂ බිත්තිවල
මස් පේශි කිතිකැවෙන
කල්තියා විළි වැළඳ
ගබ්සා කළල වපුරන

“අහෝ!
කොතරම් සිනිඳු ද
මේ මූණු අත පය
මෝරාපු ඒවා වගෙ ද?”

උඩ පහළ පැද්දෙන
නිල් පාට තොටිල්ලක
නොමේරූ ළදරු මස නිදිකර
උඩින් අතපතගගා විමසන

ඝාතකයෝය උන්
අහිංසක විදියට හිනැහෙන

“සැකයි මට නං
කෝ හුස්ම
කෝ ගැස්ම
මැරිලා වත් ද
ඉපදෙන්නටත් ඉස්සර?”

‘කුහකයෙක්’
කලාතුරකින් අහන
දත් කැඩෙනතෙක් ගුටිකා
ඉගෙනගෙන පාඩම
සදහටම ගොළුවෙන

කුණු ගඳ නැගී එන සඳ
සැණින් මළකුණු හංගන
මොකුත් උනේ නැතිගානට
අහිංසක විදියට හිනැහෙන

ඝාතකයෝ ය උන්
අප අතරේම ගැවසෙන
අද අදම
හෙට වනසන!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...