ඊට පස්සේ..

ලඟදි දවසක
ඔබ  මට කියූ විලසට,
හිතේ ඉතිරිව තිබූ
අවසාන සුසුම ද
හෙලා හිස් අවකාශයට..

හිස් වූ හිතින් යුතුව
නිරායාසෙන් හෙලූ
පලමු හිස් බැල්මට..
  ඉහට ඉහලින්   
 ඇස් පුරා දිස්විය,
ඉබාගාතේ යන
වළාකුළු කෑල්ලක්වත් නැති, 

නිලට නිලේ  

හිස් අහස!!

යුක්තිය උදෙසා..

නොපනත්කමේ බිජුවට බිම පැළ      කරලා

වංචා වතුර ,හොර බොරු පොහොරට දමලා

උස් කල තුරෙහි සුවඳැති යුක්තිය       පිපිලා

එන තුරු තප්පුලමු ගහ පාමුල           රැකලා

සිඳ දැමූ මල් කැකුල ..

කග පතත්

දිළිසෙන්නැති

ඉවසන්න බැරි දුකෙන්..

ඒ ගිනිගත් කනිසමේ,

වැලි කතර මැද

නටුවෙන්ම සිඳ දැමූ,

අහිංසක මල් කැකුල

යන්තමින් වත් නොදැක..

අණ දුන්නු දෙවියන්

අහක බලනවා දැක..

හුළං

ජනේලය ඇරි විගස

මීදුමත් එක්කම

කාමරය අස්සට

හැමදාම වගේ රිංගන

අරුණු සුළඟෙහි

අදත් නැති හැටි

යන්තමින් වත් තැවරී,

ඇහැරුණු මලෙක 

පැහැබර සුවඳ..

හඳක වෙනස..

හන්තානට හඳ පායා             දිළිසිච්චී

ඒ සඳ වතුර අපි තෙම තෙම   ඉහිරිච්චී

හේදී බිම වැටුනු හෙවනැලි  පැටලිච්චී

ඊටත් තදින් පැටළුනු හිත්     හාවෙච්චී

අහක බලන් හඳ අහසට         ඉස්සිච්චී

ඒ සඳ පුපුරු වැද සියොළඟ    ඇවිලිච්චී

නාඬා ඉන්ට  දෑහට අමතක       වෙච්චී

හාවිය නෙවෙයි මං හඳ යට තනිවෙච්චී