කියන්න...

පාට ගිය සිහින සලුවක එතෙමින්නේ රෑට යහන පිට උඩුබැල්ලෙන් ඉන්නේ ඈත ඇහෙන පියවර හඩ ලංවෙන්නේ සීත වැඩිකමට ගැස්සී අහැරෙන්නේ

හුළඟක ඇලුණු සුවඳක ඉඟි සොයමින්නේ දොරවල් ජනෙල් කට බලියාගෙන ඉන්නේ සඳවල් පිරි පිරී මැරි මැරි උපදින්නේ තාමත් කොහෙද? මොකටද? හැංගී ඉන්නේ

පංකා තටුව නිසසල බව බිඳිමින්නේ කම්පාවෙන් වගේ දිනපොත පෙරළන්නේ හිස් කොළ මතට දේදුනු පැහැ ඉසිමින්නේ කවද ද ආයෙ කවියක් අරගෙන එන්නේ

පොසොන් සිරි

දුනු ඊතල කෙටේරි ගෙන අවම බලය පෙන්නා 

දර්ම චක්‍ර වැදි පිරිවර හංදි ගානේ උන්නා 

සොයාගෙන මිනිස් ඉස් ගෙඩි හී සැර ඉගිලෙන්නා 

අලුත දැමූ කාපට් පිට උණු ලේ ඉහිරෙන්නා 

අම්මලාගෙ කඳුලු වලට ගම් බිම් යට වෙන්නා 

රක්ත තප්ත පඬුපුල ලඟ දෙය්යො ගිනි තපින්නා 

වසී බෝල අතේ තියන් මිහිඳු බණ අහන්නා 

හාව අරන් පොසොන් හඳත් තිසා වැවට පැන්නා

විහඟෙකු දුටුවා ද?

පැණි පිරුණු මල් වලට වාගේම 

පැණි උරන සමනලුන්ටත් පෙම් කල 

දවසකට දෙකකට අත්විඳි 

අපරිමිත ප්‍රේමයක් පිලිබඳ 

එපාවෙන තරමට ගී කියන 

කටකාර විහඟෙකු දුටුවා ද?

අසම්මත හීන දුටු වරදට 

පින්කාර අත්වලින් 

ගල් මුගුරු පහර දී 

කටු ඔටුනු පැළඳ වූ 

කුරුසිපත් නොකළ මුත් 

හදවතට ඇණ ගැසූ 

පව්කාර විහඟෙකු දුටුවා ද?

මේ කර්කශ ම ඍතුවේ 

කලාතුරකින් හමුවෙන 

කොළපාට තුරු පතක් ගානේ 

තුඩින් ඇන ඇන ලියන 

අදහන්න බැරි ඇත්ත 

අකුරෙන් අකුර අමුණන 

කවිකාර විහඟෙකු දුටුවා ද?

කුසිනාරා වඩිති බුදුන් !

දහම් සබා මණ්ඩපයේ 

කවුරුත් නෑ බණ අහන්න 

ඊයේ උන්නු ටිකත් ගිහින් 

කොතක ගලන කිරි බලන්න 

පාට කරපු ගඩොල් පිළිම 

වල රැස් දැක සාදු කියන 

ඇස් මේ මහ කල්පෙදි වත් 

ඇත්තට බුදුරැස් දකී ද? 

නරක් වෙච්ච පින්තුරේක 

දේව බ්‍රහ්ම බෝල දකින 

ඇස් මේ මහ කල්පෙදි වත් 

ඇත්තට දෙවියන් දකී ද ? 

"සාසනේ රකිමු" දෙසමින් 

බීසනේ බීජ වපුරන 

හිස් මිනිසුන්, නසනු මිසක 

ඇත්තට දහමක් රකී ද? 

අසිරිමත් ඇත්ත දකිනට 

තව අය නැති බව දැනගෙන 

සැබවින් බුදු කිස නිමකළ 

ගෝතම හිමි , දෙවැනි වරත් 

කුසිනාරා නුවර බලා 

අකම්පිතව වඩින සේක ! 

සඳ පැමිණි සඳ

සඳ පැමිණි සඳ ,අවසන 

මහළු ව තිබුනි අරුණ

සවස මැදිවියේ පසුවින

හෙන්දිරික්කා මුහුණු වැහැරුණ

හොඳටෝම යෞවන,

කඩුපුලක් කටපුරා හිනැහින

සඳ බිඳක් තොල අගක දිළිසුන

සඳ ඇඟිලි තුඩු වලින් එසැවින

"හරි රහයි" 

නොදැනීම කෙඳිරින

ඒ හඬට නිදි ඉරට ඇහැරින

ඉරිසියාවෙන් රතට ඇවිළින 

වෙලාවට කලින් වෙනදට එන 

කබ පිටින් කඳු මතින් එසැවින