හිම පියල්ලක්

සීත බටහිර 

අහසගින් 

බිමට බට 

සුසුදු හිම පියල්ලක්

පාව යයි 

ඔබ 

මොබ ..

උණුසුම් 

පෙරදිග සුළං රැලි  මැද 

රතට හැරෙමින් 

දියවෙයි, 

ටිකෙන් ටික ,

සිසිර නින්දෙන් 

සුදුමැලිව 

ගල් ගැසී තිබු 

මහද..

හරි පුදුම හිර ගෙදර

අසිරිමත් නිමැවුමකි,

කලක් තිස්සේ තනා 

ළඟක දී වැඩ නිම කල..

වැට කඩොලු 

මුර කපොලු 

මහ පවුරු, 

නිදහස් මතින් නළියන 

'නැහැදිච්ච' උන්ට 

විතරක්ම පෙනෙන 

සිරගත බවක් නොම දත්

මිලියන ගණන් 

රැඳවියන්,

බරපතල වැඩ අතර 

ලැබෙන මද ඉසිඹුවේ 

දෙන දෙයක් වළඳන්න 

තැටි අරන් 

හැඳි අතැති අය සොයා 

පෝලිමේ ගාටන 

මායිම් වෙරල අසබඩ 

ලෝකෙටම පෙනෙන උසකින් 

මහ පුවරුවක ලියවුන 

"සිරකරුවෝ ද මනුෂ්‍යයෝ" 

යන වග... 

හැන්දෑ කව

සිහිල් තුරු වදුළු යට 
වැටුණු මල් සිනාසෙයි.. 
වෙරළ කුඩා මුවාවෙහි 
කිරි කාවඩි කතාවෙයි ..
රඟහලෙහි රහස් කියු 
මඳ අඳුර මතක් වෙයි..
මහළු ඉරබටු තරුව 
සිතිජ ඉම මියෑදෙයි..

නොපිපි මල සොයා

පිපෙනු පින් මඳ වුවද උපන් දූපත මත 

ඉඩ හසර කොතරම් ද මේ විසල් මිහිකත 

එන දිනෙක සුවඳ අරගෙන වඩින හදවෙත 

නොපිපි මල සොයා පියඹමි නුහුරු ගුවනත 

ෆුජි කඳු මුදුන ඈතින් පෙනෙන මානෙක 

ඇවිලෙනා වැලි කතර ක්ෂේම බිම් හෙවනක 

යකඩ අයිෆල් ඇසට අසුවනා නගරෙක 

නොපිපි මල සොයා පියඹමි නුහුරු ගුවනත 

ඇලවෙනා කුලුන අසබඩ ගෙවතු උයනක 

සොඳුරු වැසි වනපෙතක ඇස නොගැසි පෙදෙසක 

තණබිමක ගොපළු ගී ඇසෙන ගං ඉවුරක 

නොපිපි මල සොයා පියඹමි නුහුරු ගුවනත 

තටු හැලී කුරුළු හද මියෙන තුරු දවසක 

නොපිපි මල සොයා පියඹමි නුහුරු ගුවනත 

තොටුපොල අද්දර

දිගු කල පා ඇඟිලි තුඩින් 
නිසසල නිල් දිය මතුපිට 
කවියක් කර ඔබ ලියුවිට 
මිහිර ආදරේ..

අහුලන් ගල් කැට එක එක 
විසිකර ඉගැඹුරු පතුලට 
කැලතුන රළ ගෙන මැව්වෙමි 
රිදුම් ආදරේ..

තවමත් තොටුපොල අද්දර 
ඉඳහිට තනිවෙන හවසට 
ඇඳී මැකෙනයුරු විඳිනෙමි 
අපේ ආදරේ..