අරුණෝදය

සුදු වළා

රෑ ඇඳුම අතරින් 

සීතලේ එසැවුණු
අඳුරු පැහැ ගිරි තුඩු..

අනුරාගිකය

අරුණෝදය..

ජිවිතේ හරි රහයි!

මොනොසෝඩියම් ග්ලුටමේට්

දෝතක්ම අරගමි,

උගුරට දෙකට ගිලගමි..

සිහි නැතිවෙන්න ඉස්සර

“ජීවිතේ හරි රහයි” පවසමි!

කවි කැකුළු (5)

කඳු පෙළ මතට හවසට 

ඇද වැටෙන්නට නියමිත 

තද දම් අහස නළියන 

සරුංගලයක සුද

පෙනෙයි, 

පොත් මේසය ලඟට ..

"සරසවි දිවියේ

අවසාන දෙදවස".

පෘතග්ජන

දළ සළු ද 

කොමු පිළි ද 

විනිවිදින  ..  

උඩු හම අසල 

පරදින  ..

ඇස 

මනැස..!!! 

කවි කැකුළු (4)

දින දසුන 

සැහැල්ලු වෙමින්  

දින දින, 

අතහරිමින් 

පිටු  එකිනෙක 

මගේ මේසය මතට.

කවි කැකුළු (3)

ගැස්සි ගැස්සී ගාටන,

තොරොම්බල් කරත්තය

පහුකර,

ගස්ස ගස්සා යන'යුරු,

එපුර සරනා ලියක ..

කවි කැකුළු (2)

කළු තාර

උණු වී වැටෙයි පාරට

මුහු වී පදමට

ඩහදියට

හයියට

කවි කැකුළු (1)

පින් බර අහස

මූණත් කළු කරන්,

ගල් ගසයි

පව්කාර

මගේ වහලයට

නිදහස...

,,,

අහිමි බව,
හඬගා කියන්නට..
අහිමි කල,
තව වැනුම් කුමකට..

නොලද පෙම..

අරුත සැඟවුනු

විරිත වියැකුනු

අකුරු බොඳවුනු

කවකි මියැදුනු

නව වසර..

අයෙමත්..
අලුත්ම අලුත්
කැන්වසයක්..
හිත පුරා සායම්ද,
අත දැරූ පින්සල් ද,
ඇති උන්ට

නොලියූ කව...

සුදු පාට පත් ඉරුව...

වසාගත් හිස්කමම...

ලියන්නට පෙර අතුව...

කියයි කවියේ අරුත...